ҚАҲРАМОН РУҲИЯТИНИ ЁРИТИШДА ДИАЛОГНИНГ ФУНКЦИЯСИ (Э.ХЕМИНГУЭЙ ҲИКОЯЛАРИ АСОСИДА)
Abstract
Ушбу мақолада америкалик ёзувчи Эрнест Хемингуэй ижоди мисолида қаҳрамон руҳиятини ёритишда диалогнинг бадиий функцияси таҳлил этилган. Ёзувчининг “айсберг назарияси” асосида диалог орқали инсон ички дунёси, сукут орқали ифода ва психологик реализм масалалари ёритилган. Хемингуэйнинг ҳикояларидаги диалоглар таҳлили орқали қаҳрамоннинг ички зиддияти, изтироби ва руҳий бардоши намоён этилган. Мақолада диалогнинг нафақат композицион, балки психологик ва фалсафий вазифаси ҳам очиб берилган.
References
1. Hemingway, E. The Old Man and the Sea. New York: Scribner, 1952.
2. Hemingway, E. Hills Like White Elephants. In Men Without Women. New York: Scribner, 1927.
3. Hemingway, E. Death in the Afternoon. New York: Scribner, 1932.
4. Baker, C. Hemingway: The Writer as Artist. Princeton University Press, 1972.
5. Edel, L. Hemingway: A Study in Solitude. New York: Scribner, 1972.
6. Қўлдошев, Ҳ. “Замонавий жаҳон адабиётида психологизм муаммоси.” — Ўзбек адабиёти журнали, 2019.
7. Нормуродов, Ш. Бадиий нутқ ва қаҳрамон психологияси. — Тошкент: Университет нашриёти, 2020
